در محضر امام رئوف سالروز شهادت حضرت علی بن موسی الرضا (ع) بهانه‌ای است تا هر چند کوتاه از محضر آن امام رئوف خوشه‌چینی کنیم.

آنچه در پی می‌آید روایاتی کوتاه از حالات و گفتار سراسر نور آن حضرت است.

موسى بن سیار گفت: من در خدمت حضرت رضا علیه‌السّلام بودم وارد کوچه‏هاى توس شدیم سر و صدائى شنیدم از پى آن صدا رفتم، دیدم جنازه‏اى است. همین که چشمم بجنازه افتاد حضرت، رضا علیه‌السّلام پاى از رکاب خارج نموده پیاده شد و به طرف جنازه آمد، جنازه را بلند کرد و افزود:‌ موسى بن سیار، هر کس جنازه یکى از دوستان ما را تشییع نماید چنان، گناهانش می‌ریزد مثل اینکه تازه از مادر متولد شده و گناهى برایش نمى‏ماند.

همان‌طور رفت تا آن جنازه را کنار قبر گذاشتند، امام (ع) جلو رفت و مردم را از اطراف جنازه دور ‌کرد، تا میت را مشاهده کرد، دست روى سینه‏اش گذاشت سپس فرمود: فلانى، پسر فلان کس، تو را به بهشت بشارت می‌دهم و از این ساعت ترسى بر تو نیست.

عرض کردم فدایت شوم این مرد را می‌شناسى؟! بخدا قسم به این سرزمین تا امروز پا نگذاشته‏اى، حضرت فرمود: موسى! مگر نمی‌دانى اعمال شیعیان هر صبح و شام‏ بر ما ائمه (ع) عرضه مى‏شود، هر کوتاهى که داشته باشند از خدا درخواست می‌کنیم از آن چشم پوشى نماید و هر کار نیک که داشته باشند از پروردگار تقاضا می‌کنیم پاداش آنها را بدهد.« بحار الانوار ج 49 \ ص  98 ».

بزنطى گفت: از حضرت رضا (ع) مالی را در خواست کردم، فرمود: صبر کن من امیدوارم خداوند براى تو درست کند، آنگاه فرمود: آنچه خداوند براى مؤمنین ذخیره کرده در آخرت بسیار بهتر است از آنچه در این دنیا به آنها می‌دهد، بعد دنیا را کوچک شمرده، فرمود دنیا چیست؟! کسى که ثروتمند است پیوسته خطر او را تهدید می‌کند، و حقوق خدا بر او واجب است. بخدا مرا خداوند نعمتهائى داده که پیوسته از جانب آنها بیمناکم تا وقتى حقوقى را که خدا واجب کرده خارج کنم، عرض‌کردم فدایت شوم، شما با این مقامى که دارید باز می‌ترسید؟ فرمود؛ آرى خدا را ستایش می‌کنم بر این نعمتى که بمن ارزانى داشته. «همان جلد 49 ص105»

 پیامبر اسلام (ص) فرمودند: هر کسی دوست دارد خندان و باروی گشاده  خداوند را دیدار کند باید از محبت و ولایت علی ابن موسی الرضا بهره‌مند باشد. «‌بحار الانوار جلد3 ص296»

امام رضا (ع) فرمود:

* هیچ کسی از دوستانم مرا با شناخت حقم زیارت نمی کند مگر اینکه در روز قیامت شفاعتم از او پذیرفته  می شود.« ‌بحار الانوار جلد49 ص90 »

* هرکه در مجلسی بنشیند که در آن یاد اهل بیت (ع) زنده می‌شود، قلبش در روزی که قلب‌ها می میرند، نمی‌میرد. «وسایل الشیعه ج13 ص278»

* از ما نیست آن که دنیای خود را برای دینش و دین خود را برای دنیایش ترک گوید. بحار الانوار جلد78 ص346

* هر کسی اندوه مومنی را بزداید، خداوند در روز قیامت، غم از دلش می زداید.« الکافی ج 2 ص200»

* آن که صاحب نعمت است باید بر هزینه خانواده اش وسعت بخشد.« بحار الانوار جلد 78 ص335 »

ابراهیم ابن عباس می گوید: هر گز ندیدم که امام رضا (ع)  با سخن خود کسی را برنجاند و هرگز حاجت کسی را که توان ادای آن را داشت رد نمی‌کرد.‌ وسایل الشیعه 34 (ص) 552